Mohammad Mahdi Fooladvand, Surah 51: The Winnowing Winds (Adh-Dhaariyat) (DIR) Surahs [1] سوگند به بادهاى ذرهافشان، [2] و ابرهاى گرانبار، [3] و سبك سيران، [4] و تقسيمكنندگان كار[ها]، [5] كه آنچه وعده داده شدهايد راست است، [6] و [روز] پاداش واقعيت دارد. [7] سوگند به آسمان مشبّك، [8] كه شما [درباره قرآن] در سخنى گوناگونيد. [9] [بگوى] تا هر كه از آن برگشته، برگشته باشد. [10] مرگ بر دروغپردازان! [11] همانان كه در ورطه نادانى بىخبرند. [12] پرسند: «روز پاداش كى است؟» [13] همان روز كه آنان بر آتش، عقوبت [و آزموده] شوند. [14] عذاب [موعود] خود را بچشيد، اين است همان [بلايى] كه با شتاب خواستار آن بوديد. [15] پرهيزگاران در باغها و چشمه سارانند. [16] آنچه را پروردگارشان عطا فرموده مىگيرند، زيرا كه آنها پيش از اين نيكوكار بودند. [17] و از شب اندكى را مىغنودند. [18] و در سحرگاهان [از خدا] طلب آمرزش مىكردند. [19] و در اموالشان براى سائل و محروم حقى [معين] بود. [20] و روى زمين براى اهل يقين نشانههايى [متقاعدكننده] است، [21] و در خود شما؛ پس مگر نمىبينيد؟ [22] و روزى شما و آنچه وعده داده شدهايد در آسمان است. [23] پس سوگند به پروردگار آسمان و زمين، كه واقعاً او حق است همان گونه كه خود شما سخن مىگوييد. [24] آيا خبر مهمانان ارجمند ابراهيم به تو رسيد؟ [25] چون بر او درآمدند؛ پس سلام گفتند. گفت: «سلام، مردمى ناشناسيد.» [26] پس آهسته به سوى زنش رفت و گوسالهاى فربه [و بريان] آورد. [27] آن را به نزديكشان برد [و] گفت: «مگر نمىخوريد؟» [28] و [در دلش] از آنان احساس ترسى كرد. گفتند: «مترس.» و او را به پسرى دانا مژده دادند. [29] و زنش با فريادى [از شگفتى] سر رسيد و بر چهره خود زد و گفت: «زنى پير نازا [چگونه بزايد]؟» [30] گفتند: «پروردگارت چنين فرموده است. او خود حكيم داناست.» [31] [ابراهيم] گفت: «اى فرستادگان، مأموريت شما چيست؟» [32] گفتند: «ما به سوى مردمى پليدكار فرستاده شدهايم، [33] تا سنگهايى از گِل رُس بر [سر] آنان فرو فرستيم. [34] [كه] نزد پروردگارت براى مسرفان نشانگذارى شده است. [35] پس هر كه از مؤمنان در آن [شهرها] بود بيرون برديم. [36] و[لى] در آنجا جز يك خانه از فرمانبران [خدا بيشتر] نيافتيم. [37] و در آنجا براى آنها كه از عذاب پر درد مىترسند، عبرتى به جاى گذاشتيم. [38] و [نيز] در [ماجراى] موسى، چون او را با حجتى آشكار به سوى فرعون گسيل داشتيم. [39] پس [فرعون] با اركان [دولت] خود روى برتافت و گفت: «[اين شخص،] ساحر يا ديوانهاى است.» [40] [تا] او و سپاهيانش را گرفتيم و آنان را در دريا افكنديم در حالى كه او [در آخرين لحظه] نكوهشگر [خود] بود. [41] و در [ماجراى] عاد [نيز]، چون بر [سر] آنها آن باد مُهلِك را فرستاديم. [42] به هر چه مىوزيد آن را چون خاكستر استخوان مرده مىگردانيد. [43] و در [ماجراى] ثمود [نيز عبرتى بود]، آنگاه كه به ايشان گفته شد: «تا چندى برخوردار شويد.» [44] تا [آنكه] از فرمان پروردگار خود سر برتافتند و در حالى كه آنها مىنگريستند، آذرخش آنان را فرو گرفت. [45] در نتيجه نه توانستند به پاى خيزند و نه طلب يارى كنند. [46] و قوم نوح [نيز] پيش از آن [اقوام نامبرده همين گونه هلاك شدند]، زيرا آنها مردمى نافرمان بودند. [47] و آسمان را به قدرت خود برافراشتيم، و بىگمان، ما [آسمان]گستريم! [48] و زمين را گسترانيدهايم و چه نيكو گسترندگانيم. [49] و از هر چيزى دو گونه [يعنى نر و ماده] آفريديم، اميد كه شما عبرت گيريد. [50] پس به سوى خدا بگريزيد، كه من شما را از طرف او بيمدهندهاى آشكارم. [51] و با خدا معبودى ديگر قرار مدهيد كه من از جانب او هشداردهندهاى آشكارم. [52] بدين سان بر كسانى كه پيش از آنها بودند هيچ پيامبرى نيامد جز اينكه گفتند: «ساحر يا ديوانهاى است.» [53] آيا همديگر را به اين [سخن] سفارش كرده بودند؟ [نه!] بلكه آنان مردمى سركش بودند. [54] پس، از آنان روى بگردان، كه تو در خور نكوهش نيستى. [55] و پند ده، كه مؤمنان را پند سود بخشد. [56] و جن و انس را نيافريدم جز براى آنكه مرا بپرستند. [57] از آنان هيچ روزيى نمىخواهم، و نمىخواهم كه مرا خوراك دهند. [58] خداست كه خود روزى بخش نيرومند استوار است. [59] پس براى كسانى كه ستم كردند بهرهاى است از عذاب، همانند بهره عذاب ياران [قبلى]شان. پس [بگو:] در خواستن عذاب از من، شتابزدگى نكنند. [60] پس واى بر كسانى كه كافر شدهاند از آن روزى كه وعده يافتهاند. (DIR) Previous (DIR) Next (HTM) Powered by Al Quran Cloud